Μῦθος δ' εστὶν εἱς ουχ ὡσπερ τινες οιονται εὰν περὶ ἑνα ῆι ·

πολλὰ γαρ και απειρα τωι ἑνὶ συμβαινει

εξ ὧν ενίων ουδέν εστὶν ἑν ·

οὑτως δε και πρᾱξεις ἑνὸς πολλαί εισιν

εξ ὧν μία ουδεμία γινεται πρᾶξις.

 

διὸ παντες εοικασιν ἁμαρτανειν

ὁσοι των ποιητῶν Ἡρακληίδα Θησηίδα και τα τοιαῦτα ποιηματα πεποιηκασιν ·

οιονται γαρ επεὶ εἱς ην ὁ Ἡρακλῆς

ἑνα και τον μῦθον ειναι προσηκειν.

 

ὁ δ' Ὁμηρος ὡσπερ και τα αλλα διαφερει

και τουτ' εοικεν καλῶς ιδεῖν

ητοι διὰ τεχνην ὴ διὰ φυσιν ·

Οδυσσειαν γαρ ποιῶν ουκ εποιησεν ἁπαντα ὁσα αυτῶι συνεβη

οἱον πληγῆναι μεν εν τωι Παρανασσῶι

μανηναι δε προσποιησασθαι εν τωι αγερμῶι

ὧν ουδὲν θατερου γενομενου αναγκαῖον ην ὴ εικὸς θατερον γενέσθαι

αλλὰ περὶ μίαν πρᾶξιν οἱαν λεγομεν την Οδυσσειαν συνεστησεν

ὁμοιως δε και την Ῑλιάδα.

 

χρη ουν

καθάπερ εν ταις αλλαις μῑμητικαῖς ἡ μία μῑμησις ἑνός εστιν

οὑτω και τον μῦθον επεὶ πρᾱξεως μῑμησις εστι

μιᾶς τε ειναι ταυτης και ὁλης

και τα μερη συνεστάναι των πραγματων οὑτως

ὡστε μετατιθεμενου τινὸς μερους ὴ αφαιρουμενου

διαφερεσθαι και κινεῖσθαι το ὁλον ·

 

ὃ γαρ προσὸν ὴ μη προσὸν μηδὲν ποιεῖ επιδηλον

ουδὲν μοριον του ὁλου εστίν.